Je weet als kind, dat het ooit gaat gebeuren, en je weet ook dat hoe verder de tijd doortikt, hoe groter de kans is dat je afscheid moet nemen van je moeder.

En dan plots uit het niets... kruist er iets onvoorziens je pad, waardoor je eerst maanden gescheiden wordt, waar je in angst stilaan toeleeft naar dat moment dat je eindelijk weer contact mag hebben…

“De laatste loodjes wegen het zwaarst, het is voor het beste van iedereen, er zijn ergere dingen”… die woorden zijn allemaal uitgesproken. Moeder was helemaal akkoord dat deze lockdown situatie het beste en het veiligste was voor iedereen. Maar ach, wat is veilig… wanneer je met een meedogenloze sluipmoordenaar te maken hebt, die zelfs het minste en kleinste kansje grijpt om door te dringen in de best beveiligde situaties, tot daar waar het de meeste schade kan aanbrengen.

We krijgen een telefoontje, moeder vertelt dat ze toch wat koorts heeft… 38,5 graden, terwijl ze daar anders nooit mee te kampen had. Je houdt jezelf voor dat het mogelijk maar een griepje is, dat er hier toch geen sprake kan zijn van dat smerige virus… want, moeder zit toch in een lockdown en in een zeer veilige situatie, niet?
Toch maar even voor de zekerheid testen of het om meer dan een griepje gaat, want dat is vandaag de norm in onze woonzorgcentra.

De realiteit haalt ons in...
Vragen en ongeloof, hoe kan dat nu COVID-19 zijn terwijl er niemand op bezoek is geweest, we hebben ons toch aan de regeltjes gehouden en zijn netjes ‘in ons kot’ gebleven, en wat moet er nu gebeuren?
Gelukkig klinken de longen goed!
Zou het dan toch maar om een ‘griepje’ gaan?
Ons moedertje mankeert verder niets, en dat virus krijgt toch enkel mensen te pakken die andere onderliggende zwaktes vertonen.

Koorts wordt vermoeidheid, en vermoeidheid wordt zuurstoftekort, allemaal een kwestie van uren, amper dagen. Nog een dag later wordt aangeraden om je naar het ziekenhuis over te brengen, en je bent het er mee eens dat het wellicht beter is om dat te doen gezien er daar betere mogelijkheden zijn om te monitoren en voor je te zorgen.

Maar dat enge kleine beest is meedogenloos, en zelfs een sterke vrouw als jij kan er niet veel tegen inbrengen, het is gewoon te machtig, te indringend, te verwoestend, en je bent ondertussen na enkele dagen vechten vol vermoeidheid, merkbaar zwakker geworden. Zo zwak dat je ondersteuning nodig hebt van alle mogelijke middelen en uiteindelijk in de intensieve zorg belandt, in een diepe slaap die je hopelijk meer mogelijkheden biedt om dat smerige virus de baas te kunnen.

Die laatste dagen duren als jaren, de uren als weken en de minuten als uren… we leven allemaal van telefoontje tot telefoontje, en elk positief woord, wordt aangegrepen als hoop op kentering. Maar het mag niet baten, deze vijand is niet te verslaan.

We kunnen het gewoon niet vatten, niet begrijpen en niet accepteren. Je bent na anderhalve week aan je laatste strijd moeten beginnen, maar die moet je gelukkig zelf niet meer bewust meemaken, niet meer in pijn en we zijn zo blij en dankbaar, voor dat moment nog even in ons fysieke bijzijn waar we nog een laatste keer ‘slaapwel mamie’ hebben kunnen zeggen… tot het kaarsje zachtjes is uitgedoofd, slechts 5 minuten nadat we van je vertrokken zijn.. alsof je op ons gewacht hebt, zoals het fantastische moedertje dat je altijd voor ons bent geweest, zorgend voor je hele kroost.

We zijn allemaal zo trots op je, al die nakomelingen, waar je zoveel liefde voor over had, waar je steeds over vertelde in de flatjes, waar je constant voor breide, en waar er bij elke bijeenkomst weer foto's van moesten gemaakt worden... gaan je blijven herinneren en de gedachte aan je levend houden.

Dank je moedertje, wij allen konden ons geen betere ouders, schoonouders en (over, over)grootouders wensen, zeg het ook nog maar eens aan ons vadertje.

Je kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen:

... en dan te denken dat het allemaal is begonnen met slechts 2 fantastische mensen die op een en dezelfde dag mekaar ontmoetten en beslisten om te trouwen, waarna ze elkaar tot aan de dood hebben liefgehad.

We will love and miss you forever!